ေမာင္ဂုရု သေရာ္သည္။

December 8, 2009

စဥ္းစားၾကည့္ဗ်ာ…(၁)

ေမာင္ဂုရုတို႔ ငယ္ငယ္ အလယ္တန္းေက်ာင္းသားဘဝ ေတာၿမိဳ႕ေလးမွာ ေနတုန္းက အကိုႀကီးတစ္ေယာက္ ရွိတယ္။ သူ႔မွာ မန္က်ည္းေစ့ ၂ ေစ့စာေလာက္ ႀကီးတဲ့ ဓါတ္လံုးတစ္လံုးကို လက္စြပ္ကြင္းပီး ဝတ္ထားတယ္။ အဲဒီဓါတ္လံုးအေၾကာင္းကို အၿမဲႂကြားလို႔ သူ႔ကို နံမည္ေျပာင္ေခၚတာက ဓါတ္သီးတဲ့။ လံုးဝစိတ္မဆိုးတဲ့ အျပင္ အဲဒီနံမည္ကိုေတာင္ သူက ပိုႀကိဳက္ေသး။ ထားပါေတာ့။ အဓိက က အဲဒီဓါတ္လံုးအေၾကာင္းပါ။ သူေျပာတာကေတာ့ သူ႔ဓါတ္လံုးက အဆိပ္အမ်ိဳးမ်ိဳးကို အင္မတန္ႏိုင္တယ္တဲ့။ ဘယ္အဆိပ္ကို မဆို ဓါတ္လံုးနဲ႕ စိမ္လိုက္ အဆိပ္ျပယ္တယ္တဲ့။ သူေပးတဲ့ ကိုယ္ေတြ႔ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းက သူတို႔ အိမ္နားက အရက္သမား သန္းထြန္းႀကီး မက္သေနာေတြေသာက္ပီး အန္တာ။ ေရတိုက္မယ္လုပ္ေတာ့ ေရကမရွိဘူး။ ရင္ပူလြန္းလို႔ ေရခ်ည္းေတာင္းတာ။ ဒါနဲ႔ နတ္စင္ေပၚက အရက္ျဖဴကို သူ႔ဓါတ္လံုး စိမ္ပီး တိုက္လိုက္တာ။ မက္သေနာ အဆိပ္ေတာင္ ေျပ ပီး ကိုသန္းထြန္းႀကီး ေကာင္းသြားတယ္တဲ့။ သူေျပာတာကေတာ့ အရက္ကို သူ႔ဓါတ္လံုးစိမ္လိုက္ရင္ အရက္ က ေရျဖစ္ပီး ေသာက္လို႔ ရမယ္ေပါ့။ ခုေတာ့ ေသာက္လို႔ ရတဲ့ အျပင္ မက္သေနာ အဆိပ္ပါ ေပ်ာက္သြားေသးေပါ့။ အဲဒီေလာက္ စြမ္းတယ္ေပါ့။ တကယ္လည္း အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ ျဖစ္တာဗ်ိဳ႕။ အဲဒီေတာ့ အနည္းနဲ႕ အမ်ား ယံုၾကတယ္။
ေမာင္ဂုရုတို႔လည္း ကေလးဆိုေတာ့ ယံုတာေပါ့။ သူက လက္စြပ္ ျပ ျပ ပီး ေျပာရင္ ဓါတ္လံုးကို ၾကည့္လိုက္ သူ႔ကို ၾကည့္လိုက္ေပါ့။ တစ္ခုရွိတာက ဇာတ္လမ္းေတြက အမ်ားသား။ တေစၧႏိုင္တာတို႔၊ တုတ္ပီး၊ ဒါးပီးတို႔၊ ေခြးမွန္သမွ် အၿမီးကုပ္ေျပးရတာတို႔။ ေနာက္ သူ႔ကိုယ္ထဲမွာ ထည့္ ထားတဲ့ အပ္ ၈၁ ေခ်ာင္းတို႔ (သူက ေရႊရင္ေက်ာ္ဂိုဏ္း ဝင္ထားတယ္ဆိုလား၊ သူ႔ဆရာက သူ႕ကိုယ္ထဲမွာ အပ္ေတြ ထည့္ထားတယ္တဲ့ ၈၁ ေခ်ာင္းေတာင္တဲ့၊ အသက္ ၂၀ ေက်ာ္ေလာက္က ထည့္တာ အဲဒီအခ်ိန္ အသက္ ၄၀ ထိ ထန္းရည္ ၅ ခါေလာက္ ေသာက္တာ အပ္ ၇ ေခ်ာင္းေလာက္ ျပန္ထြက္သြားလို႔ အပ္ ၇၀ ေက်ာ္ပဲ က်န္ေတာ့တဲ့ အေၾကာင္းကလည္း ပါေသးဗ်) ေနာက္ ဓါတ္လံုးကို ညႊန္ပီး သြားရင္ လမ္းမေပ်ာက္ဘူးတို႔၊ ေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္။ ဥပမာေတြနဲ႕ လူကလည္း စကားေျပာေကာင္းဆိုေတာ့၊ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွာ သူလာပီဆိုရင္ သူ႔ကို ဝိုင္းက်ပ္ရင္း သူစကားေျပာေကာင္းတာလည္း နားေထာင္ရင္း ညည ဆို ေတာ္ေတာ္ဟုတ္တယ္။ အဲဒီတုန္းက ၈၈ အေရးအခင္းျဖစ္ခါနီးေလး။ ေမာင္ဂုရုကလည္း ၇တန္းေက်ာင္းသားဘဝ အကိုေတြနဲ႕ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္လိုက္ထိုင္ရင္း ေတာ္ေတာ္ေလး လူရာဝင္သလို ခံစားေနရခ်ိန္၊ ငယ္ငယ္က ဟီးရိုးထဲက ကိုဓါတ္သီးေပါ့။….. ေၾသာ္.. ေျပာရဦးမယ္။ ေနာက္ဆံုးသူျပန္ေတာ့မယ္ ဆိုပီး စကားပိတ္ရင္ ဓါတ္လံုးက သူ႔ကို ဘယ္လို လာဘ္ရႊင္ေစတယ္ဆိုတာနဲ႔ ပိတ္တာပဲ။
သူ႔ဇာတ္လမ္းေတြထဲမွာ အရက္ကို ဓါတ္လံုးစိမ္တာ ေရျဖစ္တဲ့ အျပင္ မက္သေနာအဆိပ္ပါ ေျပတယ္ဆိုတာကို အရမ္းသေဘာက်တာ၊ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ သူ႔ဇာတ္လမ္းေတြ နားရည္ဝေနတုန္းပဲ၊ ေျမာက္ဥက္ကလာမွာ မက္သေနာ အဆိပ္သင့္လို႔ ေသၾကပါေရာလား။ ဒီေတာ့ ဟာ… ကိုဓါတ္သီး ရဲ႕ ဓါတ္လံုးသာ ရွိရင္ ဘာညာနဲ႔ေပါ့။ အိုး… လက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွာ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ၊ တေသာေသာနဲ႕ မာန္ထလို႕ ေကာင္းမွေကာင္း.. ကိုဓါတ္သီးတို႔မ်ား…။
အဲဒီလိုနဲ႕ ေမာင္ဂုရု တို႔ ဆယ္တန္းေအာင္ တက္ကသီလာ ကို တက္လို႔ ၂ ႏွစ္ေလာက္ အေရာက္မွာ ေနာက္တစ္ခါ အေရးအခင္းနဲ႕ တက္ကသီလာေတြခ်ည္း ပိတ္ျပန္ပါေလေရာ။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက က်ံဳးတက္ဆိုတဲ့ ဘီယာ က တစ္လံုး ကို ၁၂ က်ပ္နဲ႔ ေခတ္စားေနတဲ့ အခ်ိန္၊ ေမာင္ဂုရုတို႔ကလည္း တက္က်မ္းေတြ ဖတ္ပီး၊ ဘီယာေလးတျမျမလုပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္၊ ေက်ာင္းပိတ္လို႔ ေတာျပန္ေရာက္ေတာ့ ဘီယာေသာက္ဖို႔ အေဖၚက ရွာ မရေတာ့ဘူး။ ရြာက သာဂိတို႔၊ ေနာက္တိုးတို႔ကလည္း urbanization ေနာက္ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္လိုက္သြားေလေတာ့၊ ေမာင္ဂုရု ဘီယာစုပ္ဖို႔ လူရွာရပါေလေရာ။
ငယ္ငယ္က ဟီးရိုးႀကီး ကို ဓါတ္သီးကေတာ့ ရွိတုန္း၊ သူ႔ဓါတ္လံုးတျပျပနဲ႔၊ အသက္က ၅၀ နားကပ္သာလာတယ္။ ေဟးလားဝါးလား ေနတုန္း။ ဒါနဲ႔ သူ႔ကို မရဲတရဲ အေဖၚစပ္ၾကည့္ရတယ္။ ဘီယာေသာက္မလားေပါ့။ ေသာက္မယ္ေတာ့ မထင္ဘူးေလ။ သူက အပ္ေတြသြင္းထားတာကိုး။ ဒါေပမယ့္ သူက ေသာက္မယ္တဲ့။ ေမာင္ဂုရုကလည္း ေသခ်ာေအာင္ထပ္ေမးရေသးတယ္။ ခင္ဗ်ားအပ္ေတြနဲ႕ ျဖစ္ပါ့မလား။ ဟုတ္တယ္ေလ.. မေတာ္ ေသာက္ေနတုန္း အပ္ေတြက ပါးစပ္ထဲက ထြက္လာေတာ့ ဘယ့္နဲ႕ လုပ္မတုန္း။ သူကေတာ့ ျဖစ္ပါတယ္။ ငါ့အပ္ေတြ မထြက္တဲ့ နည္းရွိတယ္တဲ့။ ဒါနဲ႕ ေသာက္ၾကေရာ။ သူကလည္း ဘီယာပဲတဲ့။ သူနဲ႕ ေမာင္ဂုရု က်ံဳးတက္ တစ္ေယာက္တစ္လံုးစီမွာရတယ္။ ငါက မင္းနဲ႕ ေသာက္လို႔ မရဘူးတဲ့။ ဘာမ်ားပါလိမ့္မလဲ လို႔ ဘယ္ဟုတ္မလဲ။ ဘီယာကို ဓါတ္လံုးစိမ္ေသာက္တယ္။ ပီးေတာ့ မွ အဲဒီလိုစိမ္ေသာက္ေတာ့ အပ္ေတြလည္း မထြက္၊ သူလည္းမမူး ဘီယာ အရသာလည္း မပ်က္ သူလည္းေသာက္လို႔ရတယ္ေပါ့။ ေကာင္းေကာင္း ဓါတ္လံုးအေၾကာင္း နားဒုကၣ ေပးတာ။ သူတစ္ေယာက္ထဲ က်ံဳးတက္ ၃ လံုးကုန္တယ္။ မမူးေတာ့ မမူးဘူးဗ်။ အံမယ္… တယ္ဟုတ္ပါလားေပါ့။ သူ႔ဓါတ္လံုးက…
ေက်ာင္း ၂ ႏွစ္ပိတ္တဲ့ တစ္ေလွ်ာက္ သူနဲ႕ ပဲ အေဖၚလုပ္ေသာက္ရတယ္။ သူကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ဘီယာဓါတ္လံုးစိမ္ပဲ။ ဘယ္ေတာ့မွ မမူးဘူး။
အဲဒါနဲ႔ ေက်ာင္းျပန္တက္ေတာ့ တတိယႏွစ္ေရာက္ေရာ.. စာထဲမွာ မက္သေနာအဆိပ္အေၾကာင္းက ပါလာေရာ.. မက္သေနာေသာက္မိရင္ အရက္ စစ္စစ္ ကို ျပန္တိုက္လိုက္ရင္ ေပ်ာက္တယ္ဗ်.. ဒါလည္း ဖတ္မိေရာ… ကိုဓါတ္သီးရဲ႕ ဓါတ္လံုးအစြမ္းကို ဘြားခနဲျမင္လာေတာ့တာပဲ… ကိုသန္းထြန္းႀကီး ေပ်ာက္တာ.. သူ႔ဓါတ္လံုး မွ မဟုတ္ပဲ.. နတ္စင္ေပၚက အရက္ေၾကာင့္ကိုး… သူ အၿမဲေျပာတဲ့ သူ႔ ဓါတ္လံုး လာဘ္ရႊင္တယ္ဆိုတာလည္း အမွန္ပဲဗ်… ေက်ာင္း ပိတ္တဲ့ ၂ ႏွစ္လံုးလံုး ေမာင္ဂုရုကခ်ည္း သူ႔ ကို ဘီယာ ဓါတ္လံုးစိမ္တိုက္ရတာ… ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာက ဓါတ္လံုးေလးနဲ႕ ေမာင္ဂုရု အထင္ႀကီး စိတ္ေလးကိုမွီပီး… ဘီယာေတြခ်ည္း လွိမ့္ႀကိတ္တာ.. နည္းမွနည္းပဲ။ သူဖရီးႀကိတ္တတ္လြန္းလို႔ ဘယ္သူမွ မေခၚေတာ့တာေလ။…
ဒါေပမယ့္ ေမာင္ဂုရုတို႔ ေန႕စဥ္ႀကံဳေတြ႕ေနရတဲ့ ဘဝေတြထဲမွာ ျပန္ၾကည့္ေတာ့လဲ… ဓါတ္လံုးေလးျပလို႔… အံ့ခ်ညး္ဘနန္း… အစြမ္းေတြကို တြင္တြင္ (ရြတ္လို႕) .. ဘယ္လိုေကာင္းမွာ .. ဘယ္လိုျဖစ္လာမွာ… ဘယ္လိုလုပ္လိုက္ေတာ့မွာ ဆိုတာေတြ ေျပာေျပာပီး … ေမာင္ဂုရုတို႔ဆီက ႏိႈက္ထုတ္ယူငင္သြားၾကတဲ့ သူေတြ မ်ားေတာ့အမ်ားသားေနာ္…
သူတို႔ကို ေမာင္ဂုရုကေတာ့… ဘီယာဓါတ္လံုးစိမ္ေသာက္သူေတြ လို႔ပဲေခၚခ်င္တယ္။…

Advertisements

Leave a Comment »

No comments yet.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: