ေမာင္ဂုရု သေရာ္သည္။

December 31, 2009

ဂုဏ္ရယ္.. ထမင္းရယ္… နဲ႕ ငပ်င္းရဲ႔ ဆင္ေျခ…

Filed under: Uncategorized — gurugyi @ 1:03 pm

သိုးေဆာင္းလို “Glory” ဗမာလိုေတာ့ “ဂုဏ္” (ဘာသာျပန္တာမွားရင္ခြင့္လႊတ္၊ ေမာင္ဂုရုရဲ႕ ဆရာတစ္ေယာက္ က ေမာင္ဂုရုကို အၿမဲအားေပးသလို၊ မွားရင္လည္း ခ်က္ခ်င္း ေျပာတတ္လြန္းလို႕ပါ။) ဆိုတာ လူတိုင္းႀကိဳက္တဲ့ အရာတစ္ခုပါ။ အနီတို႔ရဲ႕ ဆရာႀကီး၊ လက္ရွိလည္း နီတယ္လို႔ ေျပာေနေသးတဲ့ China ရဲ႕ ထုဆစ္သူ Deng Xiaoping (ေရႊလိုေတာ့ တိန္႔ေရွာင္ဖိန္ေပါ့ေလ) က To get rich is glorious ပါတဲ့။ လူတန္းစားညီရပါမယ္လို႔ တစ္သံတည္း ေရရြတ္ခဲ့ၾကတဲ့ ကြန္ေတြက ေနၿပီးေတာ့ ခ်မ္းသာ ရင္ ဂုဏ္ရွိတာပဲေဟ့လို႔ ထလည္း ေျပာလိုက္ေရာ…။ ဟာ… ဘာေျပာေကာင္းမလဲ လက္ခုပ္သံဆိုတာ ေျဖာင္းေျဖာင္းထေနတာပဲ။ အံမယ္.. ဆက္ေျပာေသးဗ်ာ…။ Let some people get rich first ဆိုပဲ။ ဒါဆို ရင္ ဒီလူေတြ ခ်မ္းသာလာမွ စရိတ္မွ်ေပးလိုမ်ား ျပန္ မွ်ခိုင္းမွာလား စိုးရိမ္တုန္းရွိေသး။ ကိုကို တိန္႔ က ဆက္လက္ မိန္႔တာက ေဟ့.. ေၾကာင္မည္းတယ္ ျဖဴတယ္ လာမေျပာနဲ႕ ၾကြက္ဖမ္းႏိုင္ဖို႕သာ အေရးႀကီးတာတဲ့ဗ်ာ..။ (It doesn’t matter if a cat is black or white, so long as it catches mice. ) ။
ေမာင္ဂုရုက ျဖဳတ္ဦးေႏွာက္ နဲ႔ စဥ္းစားတယ္။ လူသာ အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ ဆန္ျပဳတ္ေတာင္ နပ္မွန္ေအာင္ မေသာက္ႏိုင္တဲ့ တိုင္းျပည္က ခ်မ္းသာဖို႔တို႔ ၾကြက္ေသဖို႔တို႔ ေျပာေနပါေရာ့လား။ ဘာနဲ႔ လုပ္မွာလည္း ေပါ့။ ခု ျဖစ္စျပဳေနတာကို ခဏေမ႔ၿပီး စဥ္းစားၾကည့္တာပါ။ သူက တစ္ခါတည္း လုပ္မယ့္ လမ္းေၾကာင္းပါ ေျပာတာခင္ဗ်။ ခုအျပင္ေရာက္ေနတဲ့ တရုတ္ေက်ာင္းသားေထာင္ခ်ီၿပီး ျပန္လာတာနဲ႕ တရုတ္ဘယ္လို ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေျပာင္းမလဲဆိုတာ ခင္ဗ်ားတို႕ ျမင္ရမယ္ ဆိုပဲ။ (When our thousands of Chinese students abroad return home, you will see how China will transform itself. ) တစ္ခါတည္း ရွင္းသြားတာပဲ။ သူက ရင္းႏွီး ျမွဳပ္ႏွံမႈကို လူမွာ လုပ္ထားတာ။ ေျပာတုန္းကေတာ့ သူလည္း သူ႔တစ္သက္ျမင္ခ်င္မွ ျမင္ရမယ္လို႔ ထင္ပံုပဲ။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာေတာ့ သိတယ္။ ေဟာ.. သူ ၁၉၉၇ ႏွစ္စပိုင္းမွာ ေသတယ္။ ဒါေပမယ့္ အလားအလာေတြကို ျမင္သြားတယ္။ ဒါပဲေလ။ ဘယ္မွာ ရင္းႏွီး ျမွဳပ္ႏွံရမယ္ဆိုတာ သိဖို႔ပါပဲ။
ဒီလို ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ေတြ ကို သက္တမ္းနဲ႔ အျပိဳင္ ေတြ႔လာေတာ့ ေမာင္ဂုရုလည္းပဲ ေသြးနားထင္ေရာက္ ဘဝင္ ငယ္ထိပ္ေဆာင့္ၿပီး … လာထား .. ေယာကၤ်ားတို႕ ဘုန္း မိုးသို႔ခ်ဳန္း .. ကိုယ္တံုးလံုး က်န္လည္း အလံ မခိုး.. အဲ… အလံမလွဲ.. ဒါလည္း မဟုတ္ေသးဘူး။.. အဲ.. ကိုယ္တံုးလံုးက်န္လည္း အပ္ခ်ည္ႀကိဳး ခါးေတာင္းက်ိဳက္ေနမဟဲ့ဆိုၿပီး…။ နင္လားငါလား စီမံကိန္းေတြ ခ်..။ အေကာင္အထည္ေတြ ေဖၚေတာ့တာေပါ့။ ႏွစ္တို ႏွစ္ရွည္ ႏွစ္စက ႏွစ္မတိုမရွည္ စီမံကိန္းယူမလား။.. အထူးစီမံကိန္း.. မထူးတစ္ထူး စီမံကိန္း… ထူးကို ထူးမယ့္ စီမံကိန္းေတြ ေပါင္းစံုနဲ႕.. လာမေျပာနဲ႔.. အဲဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ ေမာင္ဂုရုမွ မွန္တာ…။ ဘယ္သူမွ မမွန္ဘူး။ ေန႔ခ်င္းညခ်င္း သူေဌးႀကီး ျဖစ္ေတာ့မယ္ဆိုတဲ့နိမိတ္ကို ယူ ၿပီး သူေဌးႀကီး ဆိုတဲ့ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ ကေလးကို ေကာက္ဖြင့္၊ အႏၲိမရည္မွန္းခ်က္က သူေဌးႀကီး ျဖစ္ဖို႔၊ (ေဟ..ေဟ့…) ၊ ကိုယ္တိုင္က အလုပ္ကလည္း မထြက္ႏိုင္၊ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္လည္း မဦးစီးႏိုင္၊ လက္ရွိထမင္းစားေနတဲ့ ပေယာဂေဆးခန္းေလးလည္း လက္မလႊတ္ခ်င္၊ အံမယ္.. ေက်ာက္ထၿပီး ေခြးႀကီးမွ လက္ေပးသင္သလို “Life-long learning” ဆိုတာကို လက္ကိုင္ထားလို႔ အတန္းေက်ာင္းကလည္း ေျပးတက္လိုက္ေသးနဲ႔ (က်ည္ေပြ႔ က အတက္ေတာ့ ေပါက္ပါရဲ႕ အပင္ကမပြင့္တဲ့ အပင္၊ ခုတ္ျပန္ရင္လည္း သစ္ေတာ ဥပေဒအရ အခ်ဳပ္ ၃ လ) ဆပ္ျပာသည္ လင္ေပ်ာက္တာအျပင္ လင္ေနာက္လိုက္သြားတဲ့ သမီး ၂ ေယာက္ အိမ္ျပန္ေရာက္လာသလိုပဲ။ ျပာယာကို ခပ္ေနတာပဲ။ ရွိေသးတယ္။ မိသားစုကလည္းရွိေတာ့ မိသားစု ဘဝေလးကိုလည္း ခံစားခ်င္ေသးတယ္။ (ဆရာမ) ဂ်ဴးေျပာတဲ့ ေရႊအိုေရာင္ညေနခင္းေလးေတြကိုလည္း ေရႊအိုေရာင္ အရည္ေလးနဲ႕ မွီဝဲလိုက္ရမွ ဘဝဆိုတာ ေလးနက္တယ္ထင္ေသးတာကိုး ။ (ဒါကို ေမာင္ဂုရုရဲ႕ ဆရာကေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔က ပညာတတ္ဥာဥ္မွ မေဖ်ာက္ႏိုင္တာကိုးလို႔ အဘိယာစကျပဳလိုက္ပါေသးဗ်ား။) ဒီေတာ့ အလွမ္းက်ယ္ အလယ္လပ္။ ေမ်ာက္သစ္ကိုင္းလြတ္သလို ဟိုမေရာက္ ဒီမေရာက္။ စိတ္ကူးထဲကတိုက္အိမ္ေလးနဲ႔ ထမင္းၾကမ္း ယပ္ခပ္စားေနရေပမယ့္ ဘယ္သူဘာေျပာမလဲ။ လာထား… ေပးစရာဆင္ေျခေရာ.. ဆင္ကိုယ္လံုးေရာ… ဆင္ေကာင္ႀကီး… ဆင့္ေယာက္ဖ.. ဆင့္ခယ္မ.. ႀကိဳက္တာေျပာ.. ေပးဖို႔ အဆင္သင့္။ ဆရာႀကီး ကိုတာကလည္း အလုပ္ေတြ အမ်ားႀကီးလုပ္တဲ့သူကို ခ်ီးက်ဴးတယ္ဆိုတာကလည္း ဆင္ေျခထဲမွာပါေသးတယ္။
ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဘာျဖစ္လဲ…။ ကိုယ့္ ဆင္ေျခေတြနဲ႕ကိုယ္ လံုးလည္ခ်ာလည္လိုက္ၿပီး ကိုယ့္ဟာကိုယ္ထမင္းငတ္ေနေတာ့တာေပါ့။ လူကသာ စားစရာမရွိတယ္။ မာနကေတာ့ တစ္ျပားသားမွ မေလွ်ာ့။ မလိုဘူး။ ဘာညာ..သာရကာေပါ့။ သိတယ္မဟုတ္လား။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ေတာ့ စိတ္ထဲကေန အင္း.. ဂုရု.. အိတ္ကပ္လည္းျပား… လူလည္းဖားပီ.. မင္းဘာမ်ား အျဖစ္ရွိလို႔လည္း…လို႔ အျပစ္ကတင္ေနပီ။ ေလလံုးကေတာ့ လံုးဝမေလွ်ာ့ဘူး။ ခုထိ ေမာင္ဂုရုကိုလာေမး.. ဘာကူရမလဲဆို.. ေမာင္ဂုရုကေတာ့ ျပန္ေျပာလိုက္ဦးမယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေရာ.. ဘာျပန္ကူညီရမလဲဗ်ာလို႔..။ သိတယ္မဟုတ္လား။ ေမာင္ဂုရုတို႔က မာနနဲ႔ အသက္ရွင္ေနတာ။ ဦးတိန္႔တို႔ေပးတဲ့ မဟာအဆိုအမိန္႔ေတြနဲ႔ ရွင္သန္ေနတာ။
ဒါေပမယ့္ဗ်ာ… တစ္ခုပါပဲ။ ေမာင္ဂုရုသိခ်င္တာ.. အလုပ္မလုပ္ပဲ အလကားေနရင္း ပိုက္ဆံရမယ့္ အလုပ္ေလးမ်ားရွိရင္ အႀကံေပးစမ္းပါ။ လိုခ်င္လြန္းလို႔ပါ။
Reference:
http://www.brainyquote.com/quotes/authors/d/deng_xiaoping.html

Advertisements

1 Comment »

  1. ဲဲဲူူူုျကိဳက္တယ္ကြာ။ ဆက္ေ၇း။ ဒါေပမဲဲ႕ ဒါမ်ုဳီးေတြက “ေပးစရာဆင္ေျခေရာ.. ဆင္ကိုယ္လံုးေရာ… ဆင္ေကာင္ႀကီး… ဆင့္ေယာက္ဖ.. ဆင့္ခယ္မ..” နဲနဲမ်ားတယ္။

    Comment by ဖားျပဳပ္ — January 6, 2010 @ 9:57 pm | Reply


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: